การสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในเขตเทศบาลตำบลโพธิ์ประทับช้าง อำเภอโพธิ์ประทับช้าง จังหวัดพิจิตร ตามหลักพุทธวิธี 4 ส.
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยเรื่อง “การสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในเขตเทศบาลตำบลโพธิ์ประทับช้าง อำเภอโพธิ์ประทับช้าง จังหวัดพิจิตร ตามหลักพุทธวิธี 4 ส.” มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการสื่อสารทางการเมือง 2) วิเคราะห์ระดับความสัมพันธ์หลักพุทธวิธี 4 ส. กับการสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในเขตเทศบาลตำบลโพธิ์ประทับช้าง 3) เสนอแนวทางในการสื่อสารทางการเมือง การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสานวิธีระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณ เป็นการสำรวจจากแบบสอบถาม เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 379 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าร้อยละ, ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบสมมุติฐานด้วยสถิติเชิงอนุมาน ผ่านสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพ เป็นการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 17 รูป/คน วิเคราะห์ผลโดยใช้เทคนิควิเคราะห์เนื้อหา โดยเริ่มศึกษาวิจัยตั้งแต่ พฤศจิกายน 2567 ถึง เมษายน 2568 ระหว่างการศึกษาวิจัยยังเป็นคณะผู้บริหารเทศบาลตำบลโพธิ์ประทับช้างชุดเดิม พบว่า 1) ระดับการสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่น ฯ อยู่ในระดับมาก ( = 3.70, S.D. = 0.72) ระดับการสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่น ฯ ตามทฤษฎี SMCR ของ David K. Berlo อยู่ในระดับมาก (
= 3.64, S.D. = 0.67) 2) ความสัมพันธ์ของการสื่อสารทางการเมืองอยู่ในระดับสูงมาก (R = 0.808**) 3) แนวทางในการส่งเสริม และพัฒนาการสื่อสารทางการเมือง ด้าน S (Source) ผู้ส่งสาร ต้องรู้จักพื้นที่ ประวัติความเป็นมากลุ่มบุคคล และวัฒนธรรมของชุมชนอย่างลึกซึ้ง ด้าน M (Message) ข้อมูลที่ต้องการจะสื่อ ต้องเป็นข้อมูลที่ถูกต้องตรงกับข้อเท็จจริง อ้างอิงแหล่งที่มาได้ น่าเชื่อถือ เป็นกลาง ผ่านกระบวนการตรวจสอบก่อนเผยแพร่ ด้าน C (Channel) ช่องทางการส่งข้อมูล ต้องเข้าถึงได้ง่าย เหมาะสมมีความหลากหลายทั้งออนไลน์ ออฟไลน์ ครอบคลุมทุกกลุ่มเป้าหมาย รวดเร็ว ทันต่อเหตุการณ์ในขณะนั้น ด้าน R (Receiver) กลุ่มผู้รับสาร ต้องตรวจสอบแหล่งที่มา ความถูกต้อง เลือกรับเฉพาะข้อมูลจากแหล่งที่เชื่อถือได้ไม่ด่วนตัดสินใจก่อนรับข้อมูลให้ครบถ้วน เป็นต้น
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจัยและวิชาการบวรพัฒน์ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
นันทนา นันทวโรภาส. (2558). การสื่อสารการเมือง: ทฤษฏีและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แมสมีเดีย.
ฝ่ายทะเบียนราษฎรและบัตรประจำตัวประชาชน ที่ว่าการอำเภอโพธิ์ประทับช้าง จังหวัดพิจิตร. (2567). เอกสารจำนวนประชากรผู้มีสิทธิเลือกตั้ง อายุ 18 ปี เทศบาลตำบลโพธิ์ประทับช้าง. พิจิตร : ที่ว่าการอำเภอโพธิ์ประทับช้าง.
พระมหาศิวพล พลเมธี. (2565). การสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นกับประชาชนในเขตเทศบาลเมืองบึงยี่โถ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 4(1), 5-6.
ภักดิศรณ์ สมศรี. (2566). บทบาททางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา. สืบค้นเมื่อจาก https://philo.mbu.ac.th
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560, 6 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา, เล่มที่ 134 (ตอนที่ 40 ก), 9-10.
วรัญญา ประเสริฐ. (2560). การสื่อสารทางการเมืองในรายการนายกฯ พบประชาชน. ใน บทความฉบับเต็มการประชุมวิชาการเสนอผลงานวิจัยบัณฑิตวิทยาลัย ระดับชาติและนานาชาติ (น. 418). ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2545). สื่อสารกับการเมือง. กรุงเทพฯ : ประสิทธิภัณฑ์แอนด์พริ้นติ้ง.
สุรพล สุยะพรหม. (2562). การสื่อสารทางการเมืองของพระเทพปฏิภาณวาที (เจ้าคุณพิพิธ): ศึกษาในช่วงเวลา พ.ศ. 2540-2560. (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). วิทยาลัยสื่อสารทางการเมือง : มหาวิทยาลัยเกริก.
เสถียร เชยประทับ. (2540). การสื่อสาร การเมือง และประชาธิปไตยในสังคมพัฒนาแล้ว. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Brian McNair. (2018). An introduction to political communication. (6th ed.). London: Routledge.
David K. Berlo. (1960). The process of communication. New York: Holl, Reneheart and Winston, Inc.
Harold D.Lasswell. (1948). The structure and function of communication in society. In L. Bryson (Ed.), The communication of ideas (pp. 37–51). New York, NY: Harper & Brothers.
Robert E. Denton and Gary C.Woodward. (1998). Political communication in America (3rd ed.). Westport, CT: Praeger.