การสื่อสารเชิงไกล่เกลี่ยในข้อพิพาทครอบครัวและทรัพย์สิน: การสังเคราะห์แนวคิดในบริบทจังหวัดภูเก็ต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์บทบาทของการสื่อสารเชิงไกล่เกลี่ย ในฐานะกระบวนการที่ช่วยเปลี่ยนความขัดแย้งให้ไปสู่ความเข้าใจร่วมระหว่างคู่กรณี โดยมุ่งอธิบายว่าความสำเร็จของการไกล่เกลี่ยมิได้ขึ้นอยู่กับความรู้ทางกฎหมาย หรือข้อเท็จจริงของคดีเพียงอย่างเดียว แต่เกี่ยวข้องโดยตรงกับคุณภาพของการสื่อสาร ความสามารถในการรับฟัง การจัดวางบทสนทนา และการสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้คู่กรณีสามารถแสดงความต้องการ ความรู้สึก และข้อจำกัดของตนได้อย่างสร้างสรรค์ บทความใช้กรอบแนวคิดจากนิเทศศาสตร์ การสื่อสารระหว่างบุคคล การสื่อสารในภาวะความขัดแย้ง การเจรจาเชิงผลประโยชน์ ทฤษฎีการรักษาหน้า ความยุติธรรมเชิงกระบวนการ และการระงับข้อพิพาททางเลือก เพื่อเสนอว่าผู้ประนีประนอมควรได้รับการมองในฐานะผู้อำนวยการสื่อสาร ซึ่งทำหน้าที่แปลงภาษาของความขัดแย้งให้เป็นภาษาของการทำความเข้าใจ และการหาทางออกร่วมกันมากกว่าการเป็นผู้ให้คำตอบหรือผู้ชี้ขาดข้อพิพาท บทความยังวิเคราะห์บริบทจังหวัดภูเก็ต โดยให้ความสำคัญกับข้อพิพาทครอบครัว มรดก ที่ดิน และทรัพย์สิน ซึ่งสะท้อนความเกี่ยวพันระหว่างมูลค่าทางเศรษฐกิจ อารมณ์ และศักดิ์ศรี บทความเสนอกรอบแนวคิดการสื่อสารเชิงไกล่เกลี่ยซึ่งประกอบด้วยบริบทข้อพิพาท กระบวนการสื่อสารของผู้ประนีประนอม และผลลัพธ์ด้านความเข้าใจร่วม ความไว้วางใจ ความสมัครใจ และความยั่งยืนของข้อตกลง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมธนารักษ์. (ม.ป.ป.). ระบบเผยแพร่ราคาประเมิน. สืบค้นเมื่อ 13 มิถุนายน 2569, จาก https://assessprice.treasury.go.th/
จังหวัดภูเก็ต. (2568). แผนพัฒนาจังหวัดภูเก็ต 5 ปี (พ.ศ. 2566–2570) ฉบับทบทวนประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568. https://www.phuket.go.th/webpk/file_data/plan/plan2566-2570-2568.pdf
พระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562. (2562, 22 พฤษภาคม). ราชกิจจานุเบกษา, 136(67 ก), 1–21.
Bies, R. J., & Moag, J. S. (1986). Interactional justice: Communication criteria of fairness. In R. J. Lewicki, B. H. Sheppard, & M. H. Bazerman (Eds.), Research on negotiation in organizations (Vol. 1, pp. 43–55). JAI Press.
Bush, R. A. B., & Folger, J. P. (2005). The promise of mediation: The transformative approach to conflict (Rev. ed.). Jossey-Bass.
Cornell Law School, Legal Information Institute. (2023, July). Mediation. Wex. https://www.law.cornell.edu/wex/mediation
Fisher, R., Ury, W., & Patton, B. (2011). Getting to yes: Negotiating agreement without giving in (3rd ed.). Penguin Books.
Hocker, J. L., & Wilmot, W. W. (2017). Interpersonal conflict (10th ed.). McGraw-Hill Education.
Komin, S. (1991). Psychology of the Thai people: Values and behavioral patterns. Research Center, National Institute of Development Administration.
Lind, E. A., & Tyler, T. R. (1988). The social psychology of procedural justice. Springer.
Moore, C. W. (2014). The mediation process: Practical strategies for resolving conflict (4th ed.). Jossey-Bass.
PON Staff. (2026a, February 11). Negotiation skills for win-win negotiations. Program on Negotiation, Harvard Law School. https://www.pon.harvard.edu/daily/negotiation-skills-daily/listening-skills-for-maximum-success/
PON Staff. (2026b, June 10). Negotiation questions: How asking better questions leads to better deals. Program on Negotiation, Harvard Law School. https://www.pon.harvard.edu/daily/negotiation-skills-daily/ask-better-questions-in-negotiation-nb/
Rogers, C. R., & Farson, R. E. (1957). Active listening. Industrial Relations Center, University of Chicago.
Ting-Toomey, S. (1988). Intercultural conflicts: A face-negotiation theory. In Y. Y. Kim & W. B. Gudykunst (Eds.), Theories in intercultural communication (pp. 213–235). Sage.
Tyler, T. R. (2007). Procedural justice and the courts. Court Review, 44(1/2), 26–31.
