แนวทางการพัฒนาสมรรถนะครูในสถานศึกษากลุ่มเครือข่ายบางคนทีแควอ้อม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสงคราม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นของสมรรถนะครู และ 2) เพื่อศึกษา แนวทางการพัฒนาสมรรถนะครู ประชากร คือ สถานศึกษากลุ่มเครือข่ายบางคนทีแควอ้อม จำนวน 10 สถานศึกษา กำหนดผู้ให้ข้อมูลสถานศึกษาละ 4 คน ประกอบด้วย ผู้อำนวยการสถานศึกษา จำนวน 1 คน หัวหน้างานบริหารวิชาการ จำนวน 1 คน และครูผู้สอน จำนวน 2 คน รวมทั้งสิ้น 40 คน ผู้ทรงคุณวุฒิที่ใช้ในการสัมภาษณ์ จำนวน 6 คน และ ผู้ทรงคุณวุฒิประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ จำนวน 6 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามแบบมาตรวัดประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.97 แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง และแบบประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ฐานนิยม ดัชนีลำดับความต้องการจำเป็น (PNImodified) และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) สมรรถนะครู ที่มีดัชนีความต้องการจำเป็นสูงที่สุด ได้แก่ ด้านการวิเคราะห์ สังเคราะห์ และการวิจัย 2) แนวทางการพัฒนาสมรรถนะครู ได้แก่ (1) ด้านการวิเคราะห์ สังเคราะห์ และการวิจัย ผู้บริหารควรส่งเสริมพัฒนาครูในการใช้การวิจัยเป็นฐานในการจัดการเรียนรู้ เพื่อแก้ไขปัญหาของนักเรียนรายบุคคล (2) ด้านการบริหารหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้ ผู้บริหารควรส่งเสริมการมีส่วนร่วมของครูในการบริหารหลักสูตร สนับสนุนให้ครูออกแบบและพัฒนาหลักสูตร (3) ด้านการสร้างความสัมพันธ์ และความร่วมมือกับชุมชนเพื่อการจัดการเรียนรู้ ผู้บริหารควรส่งเสริมให้ครูเห็นความสำคัญของชุมชน สนับสนุนให้ครูเข้าร่วมกิจกรรมของชุมชน (4) ด้านภาวะผู้นําครู ผู้บริหารควรสร้างความเข้าใจถึงความสำคัญของภาวะผู้นำ (5) ด้านการบริหารจัดการชั้นเรียน ผู้บริหารควรกำหนดเป้าหมายการบริหารที่ชัดเจนสอดคล้องกับเป้าหมายของสถานศึกษา และ(6) ด้านการพัฒนาผู้เรียน ผู้บริหารควรส่งเสริมการพัฒนาด้านวิชาการ ส่งเสริมการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ พัฒนาด้านคุณธรรม จริยธรรม และทักษะชีวิต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ ฦาชา. (2565). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะประจำสายงานครููในโรงเรียนประถมศึกษา อำเภอ
เกษตรสมบูรณ์์ สำนักงานเขตพื้นที่่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 2. วารสารบัณฑิตศึกษามหา
จุฬา ขอนแก่น, 9(4), 268-269,275-276.
กลัญญู เพชราภรณ์. (2562). เอกสารประกอบการสอนการพัฒนาวิชาชีพครู. มหาวิทยาลัยราชภัฏ
สวนสุนันทา.
จิติมา วรรณศรี. (2552). คุณภาพการศึกษากับสมรรถนะของครูที่พึงประสงค์. วารสารศึกษาศาสตร์
มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 32(1),5.
จิตติกา ชัยภักดี. (2560). แนวทางการเสรมสร้างสมรรนะในการปฏิบัติงานของครูในโรงเรียน สังกัดองค์การ
บริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม,
(1),167.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2564). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 15) กรุงเทพ: จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
ธฤตมน บุญญานนท์ และวรชัย วิภูอุปรโคตร. (2563). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะประจำสายงานของ
ครูผู้สอนในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 17 จังหวัดจันทบุรี.
วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 16(2),42.
พิมพ์พันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2561). การเรียนรู้เชิงรุกแบบรวมพลังกับ PLC เพื่อการพัฒนา.
กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เพ็ญประกาย สุขสังข์, ศรีเพ็ญ พลเดช และวินิรณี ทัศนะเทพ. (2563). สภาพและแนวทางการพัฒนา
สมรรถนะประจำสายงานครูในสถานศึกษาขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา
บุรีรัมย์เขต 2. วาสารงานประชุมวิชาการระดับชาติครั้งที่ 12 มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม, 2(8),20.
มงกุฎ วงศ์สาคร. (2566). สมรรถนะประจำสายงานของครูที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการจัดการเรียนรู้ของครูใน
โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสกลนคร. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
วรรญา สิงห์ทอง. (2560). การศึกษาสภาพและแนวทางการพัฒนาสมรรถนะครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงาน
เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุโขทัย เขต 1. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 1(1),125.
วรรณชัย จองแก. (2554). การปฏิบัติตามสมรรถนะประจำสายงานของครูโรงเรียนวังเหนือวิทยา อำเภอ
วังเหนือ จังหวัดลำปาง. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา
บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). คู่มือประเมินสมรรถนะครู (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ :
ผู้แต่ง.
. (2558). แผนยุทธศาสตร์พัฒนาโรงเรียนขนาดเล็ก พ.ศ. 2558 – 2561. กรุงเทพฯ : ผู้แต่ง.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ : ผู้แต่ง.
. (2561). สภาวะการศึกษาไทย 2559/2560 แนวทางการปฏิรูปการศึกษาไทยเพื่อก้าวสู่ยุค
Thailand 4.0. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
. (2562). เข้าใจสมรรถนะอย่างง่าย ๆ ฉบับประชาชน และเข้าใจ หลักสูตรฐานสมรรถนะอย่างง่าย ๆ
ฉบับครู ผู้บริหาร และบุคลากรทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม
แห่งชาติ ฉบับที่สิบสาม พ.ศ. 2566–2570. กรุงเทพ. ผู้แต่ง.
. (2566). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2566 - 2580) (ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม).
กรุงเทพ: ผู้แต่ง.
สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์. (2563). แผนยุทธศาสตร์กระทรวงศึกษาธิการ (พ.ศ. 2563-2565).
ค้นเมื่อ มิถุนายน 12, 2567, จาก http://www.bga.moe.go.th/2018/?p=13136.
สุกัลญา พรมจันทร์. (2559). การพัฒนาตัวบ่งชี้รวมสมรรถนะครูผู้สอนตามจุดเน้นการพัฒนาผู้เรียนใน
โรงเรียนระดับประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานภาคตะวันออก. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 10(1),121.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2562). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพ:
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Cronbach, L. J. (1978). Essential of psychological testing. New York: Herper & Row.
Gregory, R. J. (2015). Psychological Testing History, Principles, and Applications.
Essex: pearson.
